- Published on
Een Pgb is een Persoons Gebonden Budget en komt in alle zorgwetten voor.
Maar in elke zorgwet gelden er weer andere regels voor.
Ik kreeg vaak de aanvraag in behandeling: "Ik wil een PGB".
Vaak omdat mensen dat als advies kregen, "vraag anders een Pgb aan".
Mensen rekenen zich vaak bij die gedachte al rijk.
Er zijn twee manieren, waarop je zorg/ hulp of een voorziening kunt krijgen.
Zorg in natura (ZIN) of een Persoonsgebonden budget (Pgb).
Dat noemen we de verstrekkingsvorm, in het vakjargon.
In het hele aanvraagproces hoort dit eigenlijk pas de laatste beslissing te zijn.
De hoge rechtbank, de Centrale Raad van Beroep,
heeft vastgesteld aan welke eisen
een zorgvuldig onderzoek van een gemeente moet voldoen,
in de Jeugdwet en de Wmo.
Zij moeten het hele 5 stappen plan volgen.
Er zal eerst vastgesteld moeten worden wat de hulpvraag is.
Waarom is er hulp of zorg nodig, wat is het probleem?
Daarna wordt bekeken, wat voor oplossingen er zijn.
Of iemand het zelf op kan lossen, wat ze mooi noemen, eigen kracht.
Er zijn hele boeken over geschreven, processen over gevoerd,
wat daar nu precies onder valt.
Mag er gekeken worden naar het inkomen? Kan iemand het zelf betalen?
In de Wmo mag dat niet, maar in de Jeugdwet wordt er, voorzichtig, wel naar gekeken.
Terwijl beide wetten door de gemeentes worden uitgevoerd...
In de WLZ en Zorgverzekeringswet is er geen financiële toets.
De gemeente mag een aanvraag ook afwijzen, als er voorliggende voorzieningen zijn.
Dat betekent dat de zorg ergens anders gehaald kan worden.
Dat je bij het verkeerde loket bent, zeg maar.
Laat me je helpen, het juiste loket te vinden.
Het scheelt je een hoop tijd, want elke aanvraag duurt lang.
Zonde, als je pas aan het eind wordt verwezen naar een ander loket,
en je weer helemaal overnieuw begint.
Als de eigen kracht niet voldoende is, kijkt de gemeente naar het netwerk.
De familie, de buren, vrienden kunnen het oplossen?
Omdat zorg geld kost, wordt dit natuurlijk grondig onderzocht.
Hulp binnen het gezin noemen ze gebruikelijke zorg.
Je kiest er bijvoorbeeld voor, om het huwelijksbootje in te stappen,
en je belooft elkaar "in voor- en tegenspoed".
Ook als ouders is het gebruikelijk,
dat je zorgt voor je kind, totdat die volwassen is.
De gemeente mag mantelzorg,
dus van de familie en vrienden,
niet "verplichten",
dat is niet "afdwingbaar".
Ze mogen er wel rekening mee houden, dat het er is.
Ze hoeven geen huishoudelijke hulp te verstrekken,
als er al iemand is, die het huishouden doet.
Als er echter een partner is, of een volwassen huisgenoot,
mag de gemeente wel bepalen, dat er geen huishoudelijke hulp wordt verstrekt.
Dat wordt dan van het gezinslid verwacht.
Als het gezinslid dat tòch niet kan, moet dat aangetoond worden.
Soms met een medisch onderzoek.
Een Pgb daarvoor inzetten, om die partner te laten betalen,
is vaak geen oplossing, omdat die het dan opeens wèl zou kunnen.
Maar er zijn wel mogelijkheden, om als gezinslid een Pgb daarvoor te krijgen.
Als er is vastgesteld, dat er zorg/ hulp of een voorziening nodig is,
dan wordt er bekeken of dat niet algemeen gebruikelijk is.
Iets is algemeen gebruikelijk, als het
niet specifiek bedoeld is voor mensen met een beperking,
daadwerkelijk beschikbaar is,
een passende bijdrage levert aan de participatie en zelfredzaamheid
en dit financieel gedragen kan worden met een minimuminkomen.
Denk aan een fiets met een hulpmotor.
Of een thermostaatkraan in de douche,
of een verhoogde toiletpot.
Of een rollator, bij de zorgverzekering.
Hoewel het soms ook
bezuinigingsmaatregelen zijn.
Als de Wmo aan zet is, wordt er daarna gekeken of het
een algemene voorziening is
(georganiseerd voor de hele plaatselijke bevolking,
zonder dat daar een aanvraag voor nodig is),
een collectieve voorziening
(voor meer mensen tegelijk, zoals de taxibus)
of een maatwerkvoorziening (voor 1 persoon).
Binnen de Wmo kun je
alleen voor een maatwerkvoorziening,
een Pgb krijgen.
Laat ik als voorbeeld maar de rolstoel pakken.
Er wordt vastgesteld dat je moeite hebt met lopen.
Er zijn gratis rolstoelen via de uitleen te leen,
voor maximaal 6 maanden,
als de situatie tijdelijk is.
Dat is bij een tijdelijk probleem, dan voorliggend.
Voor af en toe, zijn er vaak rolstoelpools,
bijvoorbeeld via een verpleeghuis in de buurt.
Dat is een algemene voorziening.
Voor de scootmobielpool moet je vaak wel even gescreend worden,
dat lijkt dan meer op een collectieve voorziening.
Als iemand toch echt langdurig een eigen rolstoel nodig heeft,
kan deze aan de persoon worden verstrekt.
Er wordt dan een categorie rolstoel bepaald,
die past bij de persoon en de situatie.
En pas dan, komt de keuze tussen ZIN en Pgb.
Wil je dat de gemeente de rolstoel aan je (in bruikleen) geeft,
het leveren, de reparaties, de verzekering en het onderhoud helemaal voor je regelt?
Dan krijg je de rolstoel in natura (ZIN),
van de leverancier waar de gemeente een contract mee heeft.
Wil je liever zelf bepalen welke rolstoel je gaat gebruiken?
Bij welke leverancier je die koopt?
Dan vraag je om een Pgb.
Dan krijg je doorgaans het bedrag,
wat de gemeente zelf kwijt is,
bij hun vaste leverancier.
Elke gemeente hanteert weer andere berekeningen,
om de hoogte van het budget van een hulpmiddel te bepalen.
Elke gemeente heeft de vrijheid,
om eigen beleid te maken.
In principe heb je in de Wmo het recht, om te kiezen tussen ZIN of een Pgb.
Bij een rolstoel, of scootmobiel, krijg je dan eenmalig een bedrag,
waarmee je de aanschaf en het onderhoud, alles moet betalen,
vaak voor 5 jaar.
Je moet dan ook bewijzen,
dat je voor dat bedrag daadwerkelijk een rolstoel hebt gekocht.
Dit gaat over "een ding", iets tastbaars, zoals een hulpmiddel.
Voor een dienst, dus iets wat maandelijks wordt gefactureerd,
denk aan hulp bij het huishouden of individuele begeleiding,
krijg je het bedrag maandelijks.
Als je zelf wilt kiezen, welke leverancier/ zorgaanbieder.
In plaats van de organisatie,
waar de verstrekker een contract mee heeft.
In de Wmo, de Jeugdwet, de Wlz en de Zorgverzekeringswet
wordt dit maandelijkse bedrag niet rechtstreeks aan je uitbetaald.
Dit gaat via de SVB.
Klik voor meer info op de afbeelding.
Die moet controleren of alles wel goed gaat.
Zij ontvangen het geld en betalen dat uit aan de hulpverlener.
Toch wordt er vooraf door de gemeente,
het Zorgkantoor of de zorgverzekering bekeken,
of je wel in staat bent, om zo'n Pgb te beheren.
Je moet de 10 Pgb-vaardigheden hebben.
Vroeger was een test verplicht,
tegenwoordig wordt het besproken.
Meer info?
Klik op de afbeelding.
Of iemand in je omgeving kan het Pgb voor je beheren.
Die mag daar geen geld voor vragen.
Er moet aangetoond worden dat iemand de juiste zorg kan vinden,
kan organiseren, bijsturen, laten vervangen,
de administratie kan voeren.
In de Wlz bespreken ze dat in een Bewust Keuze Gesprek (BKG).
Er moet bij een Pgb voor een dienst,
altijd een persoonlijk plan worden ingediend.
Ik help je graag met het opstellen van zo'n plan.
Ik heb er een mooi zorgmomentenoverzicht voor gemaakt!
In de Zorgverzekeringswet wordt er duidelijk gesteld,
dat er alleen een Pgb wordt verstrekt, als het ZIN aanbod niet voldoende is.
Ook bij gemeenten en zorgkantoren moet er goed onderbouwd worden,
waarom je een Pgb wilt.
Zeker bij zorggezinnen, is een aanvraag Pgb bij een gemeente ingewikkeld.
Vooral als je als ouder, voor jezelf,
de zorg die je zelf biedt,
een Pgb aanvraagt.
Omdat je dan moet verdedigen,
dat die zorg niet gebruikelijk of bovengebruikelijk is.
In de Wlz ligt dat anders.
Ik help je graag bij het regelen van een Pgb.
Ik weet ook de voor- en nadelen.
Op de korte en de lange termijn.
Laat me aub met je meedenken!
Want een Pgb is echt niet altijd de juiste oplossing!
Wil je delen of reageren? Bezoek de reactie pagina of gebruik:
- Published on
Omdat ik in mijn werkverleden vaak betrokken werd bij gezinnen,
waar een kindje met een beperking is,
maar ik er dan te weinig kon/ mocht doen,
ligt vooral dáár mijn hart.
Ik haal juist uit die situaties, nu zelf de meeste voldoening.
Omdat ik al erg veel weet van hulpmiddelen, voorzieningen,
de soms (grote) woningaanpassingen die nodig zijn.
En omdat ik me de laatste tijd nog veel meer focus op informatie
rondom de zorg voor kinderen.
Kinderen met een fysieke beperking,
of die bijvoorbeeld bekend zijn met een verstandelijke beperking of ASS.
Kinderen in het ziekenhuis, of op zoek naar passend onderwijs.
Ik vind het leuk,
om mijn kennis en ervaring,
juist dáár in te zetten.
Ik kan nu domeinoverstijgend doen,
wat ik eerder niet kon.
Ik kan me als mantelzorgmakelaar in die gezinnen,
nu ook richten op de ouders, brusjes,
de oma's en opa's,
waar ik zo nuttig voor kan zijn.
Waar ik me in mijn werkverleden "niet mee mocht bemoeien".
Want dat hoorde niet bij mijn werk,
dan moest ik verwijzen of zelfs afwijzen.
Terwijl ik zo graag meedenk
over alle mogelijkheden om de zorg
voor iedereen lichter,
leuker te maken,
zodat dit langer vol te houden is.
Dat kan door de inzet van een een hulpmiddel,
of een aangepaste manier om te spelen, te sporten, te lezen.
Of door de inzet van een Pgb, voor de zorg die wordt geboden.
Of te zoeken naar anderen die een deel van de zorg kunnen overnemen.
Structureel of voor een weekendje of vakantie. Of via dagbesteding of een hobby.
De speciale vakanties onder de aandacht te brengen.
Aangepaste uitjes, prikkelarme mogelijkheden.
Van een buggy, een tandem, een driewielfiets,
tot een elektrische rolstoel met orthese.
Van een douchestoel tot een aangepast bed.
Van een plafondlift tot deuropeners.
Aangepaste kleding en aangepast bestek.
Voor de zorg thuis.
Daar ligt mijn passie;
met een positieve blik in de zorgsituaties zoeken naar (leuke) mogelijkheden.
En ja, daar hoort ook bij, dat ik meehelp met de minder leuke dingen,
zoals die formulieren,
het zoeken naar de juiste instantie,
het uitpluizen van de plaatselijke sociale kaart.
Hoe moeilijk dat ook is, kan ik helpen zoeken
naar een geschikte woonplek,
als het thuis niet meer gaat.
Of tijdelijk een andere plek.
En regelen, wat daar allemaal bij komt kijken.
Zorgen dat die overgang goed verloopt,
dat er logeermogelijkheden blijven.
Dat de hulpmiddelen van de gemeente
en de zorgverzekeraar mogen blijven.
Ik vind dat leuk!
Zonder de oogkleppen op, zonder de belangen van instanties,
breed kijken, in het belang van het hele gezin.
Wil je delen of reageren? Ga naar de reactiepagina of gebruik:
- Published on
Ik kon ze aan de juiste hulpmiddelen helpen, dat was fijn. Ik zag ook méér, maar kon daar slechts een beperkte rol bij spelen.
Die organisatie zette mij in bij meerdere gemeenten, maar ook bij zorgverzekeraars en voor speciale regelingen.
Ik was daar ook secretaris van de Ondernemingsraad, dacht graag mee over de organisatie.
Na een reorganisatie ben ik voor detacheringsbureaus gaan werken,
die mij als intern medewerker verhuurden aan gemeenten.
Ik vergelijk de Wmo altijd maar met een kapstok; de overheid heeft bepaald dat elke gemeente een kapstok moet maken. Maar hoe die eruit ziet, en waar de haakjes hangen, is overal verschillend.
Dat plaatselijke maatwerk, zoals dat zo mooi heet, heeft ook zeker wel zijn voordelen. Maar het zat mijn gevoel voor rechtvaardigheid wel eens in de weg.
Want wat in de ene gemeente als vanzelfsprekend wordt verstrekt, is in de andere gemeente uit den boze.
Niet alle gemeentes volgen zelfs de landelijke regels, die aan die kapstok zijn verbonden.
Ik heb jarenlang mogen werken in een team
met allerhande beroepen en organisaties.
We werkten echt samen,
kregen daarvoor ook echt de ruimte.
We hielpen de mensen en gezinnen, zonder stapels formulieren, ingewikkelde procedures,
maar door nauw samen te werken.
Zo konden we vanuit verschillende hoeken tegelijk,
passende ondersteuning inzetten.
Als er geen nieuwe aanbesteding
en reorganisatie zouden zijn geweest,
was ik met dat team samen oud geworden.
Dan zag dat kleine stukje wereld
er nu echt veel beter uit.
Ik vond dat nergens anders meer.
Ik kwam in de managementlaag van gemeentes terecht.
Mijn gevoel van rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid zaten me daarbij flink in de weg. Het lukte me niet, om de wereld te verbeteren.
Ik wilde uiteindelijk van de beslisbevoegdheid af.
Ik wil niet meer oordelen, aanvragen afwijzen, soms op gronden waar ik zelf niet achter sta. Niet medeverantwoordelijk zijn voor andere opvattingen.
En vergaderen vind ik niet leuk.
Ik wil kijken naar concrete mogelijkheden, mensen daadwerkelijk helpen.
Ik werd daarom onafhankelijk cliëntondersteuner voor mensen met een Wlz-indicatie.
Ik kon me daar alleen bezig houden met de dingen
die direct met de cliënt èn de Wlz te maken hadden.
Terwijl ik ook veel andere mogelijkheden in de zorgsituaties zag, om de zorg te verlichten.
Ook de ouders, de andere gezinsleden, de mantelzorgers zag.
En mogelijkheden buiten de Wlz, die het zorgen lichter kunnen maken.
Ik zag ook hoe de Wlz en het zorgprofiel ook echt niet voor iedereen passend is.
Dat werk gaf mij niet de voldoening, waar ik op hoopte.
Ik heb nu de keuze gemaakt
om mij niet meer te laten opsluiten in 1 wet.
Ik heb nog maar 1 belang voor ogen en
dat is die van de zorgsituatie.
Hoe kan die makkelijker, lichter, leuker,
voor alle betrokkenen.
Wat is daar voor nodig en waar haal je dat?
Is dat een Pgb of is Zorg in natura toch beter?
En hoe bepaal je dat?
Waar moet je dan allemaal aan denken?
Waar is iemand het beste mee geholpen?
Welke partijen kunnen er dan het
beste worden ingezet?
Zijn hulpmiddelen handig en worden die vergoed?
Ik kijk vanuit mijn brede blik op de wereld,
die van samenwerking
en van plezier, de leuke dingen.
Niet in het belang van een instantie,
niet uit een ontmoedigingsbeleid,
maar volkomen eerlijk en neutraal,
kijk ik naar jullie zorgsituatie.
Om jullie te adviseren en de weg te wijzen.
Omdat mij dat de meeste werkvreugde geeft.
Mag ik dat voor je komen doen?
Ik help jullie graag!
Ga dan even naar mijn
Wil je delen of reageren? Bezoek de reactie pagina of gebruik:
- Published on
"Gezondheid is méér dan niet ziek zijn."
Er zijn vragenlijsten ontwikkeld, waarmee je kunt scoren.
Wil je het invullen? Klik op de afbeelding hiernaast.
Er zijn coaches die er veel mee werken, veel huisartsen, vaak in een hele regio.
Wat is voor jou belangrijk, waar krijg jij nou energie van? Waar zit jouw veerkracht?
Welke activiteiten zorgen ervoor dat jij blij wordt?
Ook zorgen voor een ander, geeft voldoening.
En misschien is dat genoeg voor je, om blij te zijn.
Toch hoor ik vaak van mensen, na een intensieve periode van zorg,
dat men eindelijk weer kan genieten van dingen die niet meer konden.
Dat ze daardoor weer een beetje opladen.
Om steeds tussendoor even op te laden.
Dan blijf je beter in balans, is die periode minder intensief en hou je het langer vol.
En dat is belangrijk voor jou zelf, maar ook voor de persoon waar je voor zorgt!
Kijk weer even naar wat de relatie tussen jullie óók is, behalve die van zorger en verzorgde. Hoe kun je samen de dingen blijven doen, die daarbij horen? Hoe hou je ook jezelf in die rol? De rol van partner, kind of ouder, vriend, vriendin, buur?
Dat kan ook samen met de persoon voor wie je zorgt. Speel samen een aangepast spel of muziek,
Lees voor, ga samen even naar buiten. Of doe juist weer eens allebei iets anders, omdat iemand anders even de zorg van je overneemt.
Wat wil je kunnen doen?
Wat is daarvoor nodig?
Wat heeft de ander nodig, waardoor jij daar de ruimte voor hebt?
Hoe regel je die ander, die de zorg even overneemt?
Ik zoek graag mee, naar die mogelijkheden.
Natuurlijk kan dat overbelasting voorkomen, zoals dat erg in het nieuws is. Er zijn trainingen, coaches, die jou in je kracht kunnen zetten. Je leren, om je grenzen te bewaken, nee te zeggen.
En als dat nodig is, dan heb ik de mensen in mijn netwerk, die je daarbij kunnen helpen.
Doordat ik heel veel zorgsituaties heb gezien, herken ik die al snel.
Ik heb een grote verzameling, veel informatie over de mogelijkheden.
Contact met organisaties die je kunnen helpen.
En ik vind het gewoon erg leuk, om met die positieve blik mee te puzzelen en je op die mogelijkheden te wijzen.
Wil je delen of reageren? Bezoek de reactie pagina of gebruik:
- Published on
De ouders bij een kindje, de kinderen bij een oudere. Soms de buren, een verder familielid.
Soms groeit zo'n netwerk uit tot een groep mensen, die nauw met de zorgontvanger én elkaar verbonden is.
Het netwerk geeft elkaar steun, wisselt elkaar af, iedereen heeft zijn eigen inbreng.
Zo wordt dat netwerk een stabiele factor in het leven van alle betrokkenen.
Je kunt dat een zorgzame samenleving noemen, gebruikelijke zorg, mantelzorg, een (voor-)zorgcirkel, zingeving.
Er worden percentages over rondgestrooid, studies naar gedaan.
Maar in zo'n netwerk zijn ze daar vaak helemaal niet mee bezig.
Als er andere, meer of minder zorg nodig is. Of als er veranderingen in het netwerk zelf zijn.
Dan wordt de balans in dat netwerk verstoort.
Dan is het even zoeken naar een nieuwe balans, soms met nieuwe deelnemers erbij.
Zoeken bij een gemeente, die eerst de zelfredzaamheid, het sociaal netwerk, de "eigen kracht" beoordeelt,
voordat er een voorziening wordt verstrekt.
Dan krijgt dat spontane netwerk, opeens een soort officiële rol.
Terwijl de Wlz juist uitgaat van een naakte mens in een kale kamer.
Waar bij de beoordeling, het netwerk eigenlijk wordt genegeerd.
Tot de Wlz-zorg thuis start en het budget tóch vraagt om ondersteuning vanuit het netwerk.
Dan wordt er letterlijk op het netwerk gerekend.
Dan gebeurt er vaak opeens iets bijzonders, het netwerk krijgt een andere plek, een andere rol.
Die hulpverleners gaan soms "het netwerk bij de zorg betrekken".
Of door personeelstekorten, aan naasten vragen om als vrijwilliger te helpen.
Of de zorg weer aan de ouder teruggeven, omdat hun aanpak niet werkt.
Terwijl dat netwerk er eerder was, dan die professionele hulpverleners.
De hulpverlener zou juist moeten aansluiten bij het bestaande netwerk.
Met hen en elkaar afstemmen, hoe taken verdeeld gaan worden.
Zoveel mogelijk van het netwerk behouden, er zelf onderdeel van worden.
Dat netwerk, dat vertrouwd is voor en door de zorgontvanger,
die de zorgontvanger goed kent, de gebruiksaanwijzing weet.
Die elkaar kunnen vinden, als het nodig is.
Zo waardevol. Laat het netwerk ook in hun waarde.
En neem ze mee, als de zorg start, wordt er zelf onderdeel van.
Als er een organisatie, indicatie, situatie verandert, moet er vaak ook van alles worden geregeld.
Direct samenhangend met de zorg, met formulieren bijvoorbeeld.
Ingewikkelde gesprekken, met vakjargon.
Consequenties waarvoor niemand waarschuwde.
En ook indirect; de onderlinge verhoudingen veranderen, de manier van communiceren.
De Cirkel van invloed van iedereen verandert.
Er ontstaan nieuwe vragen, onzekerheden en soms daardoor ook weerstand in het netwerk. Soms weerstand naar de nieuwelingen.
Waardoor de samenwerking in èn met het netwerk beschadigd raakt, stroef verloopt. Die nieuwe balans slecht in evenwicht komt.
De Cirkel van betrokkenheid wordt aangetast.
Dat is zonde en vaak erg moeilijk te herstellen!
Ik richt mij daarbij vooral op de leden binnen dat bestaande netwerk.
En daarmee ook in het belang van die professionele hulpverlening.
In het belang van die belangrijke samenwerking!
In de zorg wordt dat ook wel Driehoekskunde genoemd.
Rond het moment van die veranderingen. Op de plekken waar die veranderingen ontstaan.
Een lastige missie.
Want, juist bij die veranderingen, ontstaan er opeens nieuwe financieringsstromen of wordt er juist financiering gestopt. Dat heeft ook invloed op de mogelijkheden om mijn diensten vergoed te krijgen.
Terwijl ik juist "rondom" die veranderingen zo van waarde ben.
Help je me om de manier vinden, om er juist op die momenten te zijn?
Zie voor de mogelijkheden mijn pagina Tarief en vergoedingen
Wil je delen of reageren? Bezoek de reactie pagina of gebruik: